Carbohydratedeficiënt transferrine (CDT) is een biomarker die gebruikt wordt om chronisch overmatig alcoholmisbruik aan te tonen met hoge specificiteit (80-95%), doch met lage sensitiviteit (46-90%). CDT ontstaat door interferentie van acetaldehyde (metaboliet alcohol) met het glycosylatieproces van transferrine. Bij chronisch overmatig alcoholmisbruik stijgt de verhouding van disialo- en asialo-transferrine op de totale transferrine fractie. De meest recent IFCC guideline (2024) adviseert om enkel disialo-transferrine te analyseren voor CDT-analyse, waarbij CDT wordt uitgedrukt als percentage van disialo-transferrine op totale transferrine (% CDT).

Voor de interpretatie worden 2 cut-offs gehanteerd:
- Klinische threshold: <1.7% CDT
- Forensische threshold (rekening houdend met meetonzekerheid): <=2.0% CDT. Waardes boven deze cut-off wijzen op een hoge probabiliteit dat het staal afkomstig is van een persoon met chronisch overmatig alcoholmisbruik. De cut-off van 2.0% CDT wordt gebruikt als afkapwaarde ikv rijvaardigheidsonderzoek

Opmerkingen:
- Met een CDT bepaling kan de exacte alcoholconsumptie van een specifieke afgelopen periode niet bepaald worden, noch kan een recente eenmalige "binge-drinking" aangetoond worden. CDT is voornamelijk nuttig om langdurig (weken/maanden) overmatig alcoholmisbruik aan te tonen. Het halfleven is relatief kort (10-15 dagen), waardoor een vermindering in alcoholmisbruik relatief snel kan aangetoond worden.
- Tijdens de zwangerschap (vnl. 2e en 3e trimester) wordt een fysiologische stijging in CDT waargenomen. Een aangepaste cut-off van 2.1% CDT wordt voorgesteld
- In zeldzame cases van genetische transferrine varianten of CDG syndromen kan de interpretatie van CDT bemoeilijkt worden, en dienen alternatieve biomarkers voor overmatig alcoholmisbruik gebruikt te worden

Referenties: Wielders et al. CCA 2024; Debunne et al. CCLM 2026